Λαμβάνετε τα άρθρα κάνοντας Like!


Ψυχολογικός Φάρος
alkoolismos

e-Psychology Magazine

Γιατί δεν κατάφερα να σε αγαπήσω

Οι άνθρωποι ξεκινούμε τη ζωή μας συμβιωτικά, ως μέρος ενός άλλου σώματος, το οποίο μας γαλουχεί μέχρις ότου να μπορούμε να υπάρξουμε μόνοι μας. Αν και αυτή η διαδικασία μοιάζει να διαρκεί ένα συγκεκριμένο διάστημα, στην πραγματικότητα απαιτεί πολύ περισσότερο χρόνο. Ο χρόνος αυτός αφιερώνεται στην περίοδο της αυτονομίας μας, όπου εξερευνούμε τις ιδιότητες της μοναξιάς, και επιστρέφουμε στο βαθύπεδο της συντροφικότητας. Ο τρόπος που το κάνουμε μοιάζει ακριβώς με ένα εκκρεμές, που απομακρύνεται από τον μοχλό του για να αποκτήσει την απαιτούμενη ορμή ώστε να επιστρέψει.

Αυτό το μεσοδιάστημα, της αυτονομίας, είναι απαραίτητο για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να χτίσουμε μία σχέση εμπιστοσύνης μαζί του βασισμένη στην παρρησία με την οποία μας αποκαλύπτεται αλλά και στην αλήθεια με την οποία αναγνωρίζουμε την αποκάλυψή του. Αυτό σημαίνει ότι κοιτάμε με ειλικρινή μάτια τα μεμπτά του σημεία, και μαθαίνουμε πως ανήκουν σε αυτόν, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που τα μικρότερα και λερωμένα, από γράσο, γρανάζια είναι προσαρτημένα στον μηχανισμό ενός ρολογιού και το κάνουν να γυρίζει.

6349869636_f6e5bff6c0_b

Όταν αυτό συμβεί μπορούμε να εκτιμήσουμε περισσότερο τους καρπούς του αφού πλέον γνωρίζουμε το βάθος στο οποίο χρειάζεται να φτάσει για να βρει τα αναγκαία στοιχεία για ν? ανθίσει. Με λίγα λόγια γνωρίζουμε τη διαδρομή του, μέσα από τα σκιερά κομμάτια που τον απαρτίζουν, και η σκιά αυτή δεν μας τρομάζει με την ύπαρξή της, αλλά αποτελεί την απόδειξη πως πάνω μας πέφτει φως…

Η αναγνώριση αυτής της πλευράς είναι που σηματοδοτεί την αποδοχή του εαυτού και μας δωρίζει το πρίσμα της ειλικρίνειας όταν κοιτάξουμε, κάποια στιγμή, τον άλλο. Μας επιτρέπει, δηλαδή, να δούμε και τα δικά του σκιερά κομμάτια γνωρίζοντας ότι αποτελούν την κολλώδη πάστα που μας επιτρέπει να σχετιστούμε μαζί του, στην πραγματικότητα, και όχι να σχετιζόμαστε με την ιδέα του. Τι συμβαίνει σε αντίθετη περίπτωση, όμως; Ποια είναι η περίπτωση όταν κάποιος παλεύει να φαντάζει ιδανικός εθελοτυφλώντας για την συνολικότητα της φύση του;

Όταν αυτό συμβαίνει τότε, πολύ απλά, αδυνατεί να συνδεθεί με τον άλλο και αποτυγχάνει να σχετιστεί μαζί του. Τόσο απλά, όταν είμαστε τέλειοι φοράμε στον εαυτό μας έναν κορσέ… Ο κορσές αυτός είναι τόσο καθαρός και αλαβάστρινος που τα συναισθήματα του άλλου εκτρέπονται πίσω σε εκείνον, αδυνατώντας να περάσουν σε εμάς. Η τελειότητα αποτελεί ανακλαστική επιφάνεια, πάνω στην οποία προσκρούει, λοιπόν, ο άλλος, και τον υπέρτατο μηχανισμό άμυνας απέναντι στην επαφή. Τι οδηγεί κάποιον, όμως, στο να κρυφτεί πίσω από εκείνη;

Μα φυσικά, ο μαθημένος φόβος ότι κάθε τι μεμπτό απομακρύνει τους άλλους από δίπλα του, κάθε τι λιγότερο από αυτό που υπόσχεται η προσδοκία είναι ανεπίτρεπτο, και έτσι καταλήγει να τους απομακρύνει ο ίδιος για να ελέγξει την έκβαση του αποτελέσματος. Ο πραγματικός εαυτός, όμως, βρίσκεται κάτω από κάθε ράγισμα και τα λιγότερο όμορφα κομμάτια του δεν είναι λιγότερο όμορφα… Πόσο άσχημο, εξάλλου, μπορεί να είναι το υποστύλωμα όταν έχει την ευγενή αποστολή να συγκρατεί ένα έργο τέχνης στη θέση του…;

Επιστρέφοντας, όμως, στην αιτία, παράδοξο σημείο αποτελεί η ανάγκη του τέλειου να πιστεύει στον εαυτό του και να απαιτεί από τους γύρω του να είναι ομοίως τέλειοι, ενώ νιώθει απειλή από κάθε τι που του υπενθυμίζει την άρνηση στην οποία ζει. Αυτό το τέλειο, που είναι γέννημα μίας στρεβλής φαντασίας, και ληστρικά αποτελεί τον παραχαράκτη των ανθρωπίνων σχέσεων, φροντίζει να προβάλλει επάνω στους συντρόφους του τα μεμπτά του στοιχεία για να τα εξοντώσει.

Κλείνοντας, εάν δεν είμαστε σίγουροι για το αν χρειάζεται να αναγνωρίσουμε όλες τις πλευρές του εαυτού μας, εάν φοβόμαστε ή νιώθουμε μία συστολή στο να το κάνουμε, αρκεί να θυμόμαστε πως ο φόβος αυτός θυμίζει το μεσοδιάστημα ανάμεσα από δύο εποχές… Την περίοδο εκείνη που το “μπαλκόνι” μας έχει θέα την υπόσχεση ότι θα ανθίσουν τα φυτά. Εάν, παρόλα αυτά, ο φόβος μας υπερτερεί ας θυμόμαστε πως χρωστάμε στον εαυτό μας την ομορφιά της αβεβαιότητας, για μία φορά… Κι αν δεν γνωρίζουμε τι όμορφο υπάρχει στην αβεβαιότητα, να γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά εμείς…

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΙΑΚΩΒΟΣ ΣΙΑΝΟΥΔΗΣ
Bsc, ψυχοθεραπευτής|


http://www.psychorropia.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%86%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CF%83-%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%AE%CF%83%CF%89/