Λαμβάνετε τα άρθρα κάνοντας Like!


Ψυχολογικός Φάρος
alkoolismos

e-Psychology Magazine

Ο άντρας κάτω απο το σεντόνι…

Υπήρχε μια φορά ένας άντρας.

Διαφορετικός. Ασυνήθιστος. Ένας άντρας που θα τον ξεχώρισες μέσα στο πλήθος.

Ίσως επειδή μερικές φορές όταν γελούσε σου θύμιζε τον πατέρα σου.

Ίσως επειδή άλλες σου θύμιζε τον εαυτό σου.

Ίσως επειδή όταν θύμωνε σου θύμιζε όλους τους άλλους.

Ένας άντρας. Ένας απλός, ασυνήθιστα γνώριμος άντρας.

Δεν ήταν δικός σου.

(ποιος μπορεί άλλωστε να πει για έναν άνθρωπο πως είναι δικός του;)

Μπορεί και να ανήκε αλλού. Μπορεί και να ανήκε απλώς στον εαυτό του.

Μπορεί και να μην ανήκε πουθενά.

Μπορεί και να μην ήξερε αν και πού ανήκει, αν έτσι ήθελε.

Ποιος ξέρει;

Ποιος ξέρει κι αν αυτό κάποια σημασία.

Το σημαντικό ήταν ότι υπήρχε.

Έτσι! Ξαφνικά στο χρόνο.

Ξυπνάς και ξέρεις πως υπάρχει.

Κοιμάσαι και ξέρεις πως είναι εκεί.

Έτσι! Ξαφνικά σαν να μην υπάρχει χρόνος.

Έτσι! Όπως όταν είναι δίπλα σου και λείπει.

Όπως λείπει και είναι εκεί.

Περίεργα πράματα αυτά.

Σαν παιχνίδι. Σαν το «τσααααα» που παίζεις στα μωρά.

(που ξέρουν, δεν ξέρουν…κι αναρωτιέσαι)

Εν κατακλείδι, Υπήρχε κάποτε ένας άντρας.

Ένας άντρας απ? αυτούς που μερικές φορές σε καλύπτουν μούχλα και μπαίνεις ξανά στο μπαούλο σου.

Ένας άντρας απ? αυτούς που άλλες φορές σε πασπαλίζουν με χρυσόσκονη για λάμπεις μόνο γι? αυτούς.

Ένας άντρας βουτηγμένος στη σκόνη της πορείας του.

Ένας άντρας καθάριος στην απλοϊκότητα της εμπειρίας, της απειρίας, της απορίας του.

Ένας άντρας.

Ένας άνθρωπος.

Έτσι απλά.

Ένας άνθρωπος κουρασμένος, ξεκούραστος, υποψιασμένος, ανυποψίαστος, χαμένος στο λαβύρινθό του, ταγμένος στους στόχους του.

Ένας άντρας.

Απ? αυτούς που λες «τον θέλω, γιατί έτσι.»

Απ? αυτούς που λες «δεν τον θέλω, γιατί αλλιώς.»

Ένας άντρας.

Απ? αυτούς που καταλαβαίνουν πως το στρογγυλό δωμάτιο έχει γωνίες.

Απ? αυτούς που υποψιάζονται πως όταν σφαιρικό δεν έχει ούτε γωνιά να αράξεις, ούτε να κρυφτείς.

Ένας άντρας.

Που θέλει να σε μάθει.

Να σε ξεσκεπάσει.

Ένας άντρας που έβαλε το κεφάλι του κάποια στιγμή κάτω απ? το σεντόνι σου.

Και σου χαμογέλασε.

Ένας άντρας που κράτησε κι εσένα κάτω απ΄το σεντόνι και σε έκανε να γελάσεις.

Ένας άντρας.

Που έκανε ένα απλό χιλιοπλυμένο σεντόνι την ινδιάνικη σκηνή των παιδικών σου χρόνων.

Ένας άντρας.

Απλός, καθημερινός, αδιάφορα για όλον τον κόσμο μοναδικός.

Που φωτογράφισε με τα μάτια του το σεντόνι και το έκανε τοπίο.

Ένας άντρας που διεύρυνε τη μικρή σκηνή και την έκανε σπίτι, δρόμο, γειτονιά, πόλη, χώρα, ήπειρο.

Έτσι απλά.

Χωρίς να το καταλάβει.

Που πάγωσε το χρόνο και ζέστανε τα χέρια σου.

Ένας άντρας.

Που ζει για τις πολλές μικρές στιγμές ευτυχίας που του χαρίζονται και συμμετέχει στις δικές σου.

Ένας άντρας.

Ένας απλός παιγνιώδης άνθρωπος.

Ένα παιδί που ωρίμασε στο χρόνο.

Ένας σκιώδης ενήλικας που ανασυντάχτηκε και επαναπροσδιορίστηκε στο παρελθόν.

Ένας άντρας: ένα αγόρι, ένα παιδί.

Φως με λάσπη. Συνονθύλευμα και πανσπερμία. Γκρίζα απόχρωση με χρυσές ανταύγειες.

Ένας άντρας κάτω απ? το σεντόνι σου.

Κι εσύ εκεί.

Ιδανικά παρούσα για να αντιγράψεις το παρόν.

Για να διαθλαστείς από το φως.

Για να μη βγάλεις το κεφάλι έξω.

Για να μην πνιγείς.



Από τη συλλογή «Ο άντρας κάτω απ? το σεντόνι

…και άλλες τέτοιες ιστορίες».



http://socialsecurity.gr/