Λαμβάνετε τα άρθρα κάνοντας Like!


Ψυχολογικός Φάρος
alkoolismos

e-Psychology Magazine

Δεν ήταν ηλίθια, ερωτευμένη ήταν, κι ήξερε πάντα την αλήθεια..

Είσαι η αχίλλειος φτέρνα μου, μη το ξεχνάς μικρή μου.
Έμαθα να ζω χωρίς εσένα και ταυτόχρονα με σένα.
Ξέρεις πως γίνεται αυτό; Σε κουβαλάω μέσα μου και από κει δεν μπορεί να σε πάρει κανείς.
Στο κομμάτι αυτό της καρδιάς μου σε κρατάω ακόμη αγκαλιά, το ξέρεις;
Σφιχτή αγκαλιά, μικρή μου μάγισσα!
Τι ξόρκια μου χεις κάνει κι έχεις ριζώσει στην ψυχή μου; Έβγαλες βλαστό, φύλλα και με τα χρόνια ολοένα και ανθίζεις.
Δε μου περνάς, δε μου περνάς με τίποτα.

Η ζωή μου συνεχίζεται κανονικά, (λέμε τώρα), βολικά ίσως, στα πλαίσια ενός συμβιβασμού που δεν με κάνει να φοβάμαι μη χάσω το μυαλό μου, που τα πόδια μου δεν τρέμουν και το στομάχι μου δεν πεταρίζει, όπως τότε που αντίκριζα τα μάτια σου.
Είναι βλέπεις που είσαι πλέον τόσο μακριά και δεν υπάρχει η πιθανότητα εκείνη να σε δω ξαφνικά μπροστά μου.
Όλα κυλούν μέτρια, γιατί δεν έχω το πολύ σου, όπου κι αν έψαξα δεν το βρήκα πουθενά.
Ήσουν «πολύ», ήσουν πάρα «πολύ» για να μπορέσω να σε διαχειριστώ, όταν σ? ερωτεύτηκα. Βλάκας θα πεις, αλλά είναι η αλήθεια. Πολλές φορές δεν ξέρεις, δεν αντιλαμβάνεσαι στην ώρα τους κάποια πράγματα. Χάνεσαι ανάμεσα στα γεγονότα που βιώνεις, φεύγουν οι άνθρωποι και συ μένεις σαστισμένος, ν ?αναρωτιέσαι το «πως» και το «γιατί».

Πες μου όμως πως γίνεται να είσαι πάντα εδώ για μένα; Παρά τις πληγές που σου προκάλεσα, τ? ατέλειωτα δάκρυα, τις οδύνες του πόνου, τον θυμό, την απόγνωση, δε μου έκλεισες ποτέ την πόρτα μεγάλη μου αγάπη!
Νιώθεις για μένα πριν από μένα. Κάθε φορά που δεν είμαι καλά μ? ένα μαγικό τρόπο το διαισθάνεσαι. Έχω μια σκέπη προστασίας γύρω μου που με πλαισιώνει, είσαι εσύ! Μ? αγγίζεις χωρίς να μ? ακουμπάς. Μ? αγγίζεις από χιλιόμετρα μακριά, μωρό μου. Μουδιάζω ολόκληρος όταν ακούω τη φωνή σου, τα μάτια μου βουρκώνουν στη σκέψη σου.

Συγνώμη αγάπη μου, που μας καταδίκασα σε μια ζωή λειψή. Συγνώμη δεν ήξερα! Να προσέχεις μικρή μου, αφού είμαι ανίκανος να σε προσέχω εγώ και δεν ντρέπομαι που το λέω. Είμαι δειλός γαμώτο για να τα δώσω όλα μια κλωτσιά και να τρέξω κοντά σου.
Εύχομαι μια μέρα να επιστρέψουμε εκεί που ανήκουμε, εκεί που δεν ανταλλάξαμε ποτέ αντίο, εκεί που δεν φύγαμε ποτέ, ο ένας στον άλλο.

Να δεις που κάποτε, θα βρω τη δύναμη και θα ?ρθω να σε κλέψω!
Σ? αγαπάω της είπε και χάθηκε πάλι στην ρουτίνα του. Θα εμφανιζόταν πάλι μετά από μήνες, έτσι έκανε πάντα και εκείνη τον περίμενε…

Δεν ήταν κουτή, ερωτευμένη ήταν και ο έρωτας δεν έχει λογική, έχει μόνο συναίσθημα και πάθος.
Ήξερε πως μια μέρα θ? αντίκριζε ξανά τα μάτια του.
Και η μέρα αυτή ήρθε, μετά από μισό αιώνα αλλά ήρθε…

Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη


http://www.loveletters.gr/Δεν-ήταν-ηλίθια-ερωτευμένη-ήταν-κι-ήξε/