Λαμβάνετε τα άρθρα κάνοντας Like!


Ψυχολογικός Φάρος

e-Psychology Magazine

Η καρδιά δεν είναι παιδική χαρά για να μπαίνεις να παίζεις και να φεύγεις!

Φτάνεις έξω από το σπίτι της και σταματάς ανάβοντας τα αλάρμ ενώ χαμηλώνεις την μουσική. Το κλίμα είναι για άλλη μια φορά βαρύ, ακόμη μια φορά η νύχτα εξελίχθηκε σε μια ακόμη άσχημη κατάσταση.
Το πρόσωπο σου γυρίζει και βλέπεις τα δάκρυα της να γυαλίζουν στο φως του δρόμου.

“Πες μου γιατί το κανεις αυτό; Γιατί να μου χαλάς το βράδυ, την ψυχολογία και την ζωή;” αποκρίθηκε χωρίς να σου ρίξει ουτε βλέμμα.

“Δεν ξέρω, το μονο που μπορώ να σου πω είναι πως δεν το θέλω, δεν καταλαβαίνω γιατί γίνεται όλο αυτό. Δεν μπορώ. Μόλις γίνεται το μετανιώνω κατευθείαν, καταλαβαίνω πως γίνομαι ηλίθιος και ανώριμος.”

“Τουλάχιστον με αγαπάς; Νοιωθεις το παραμικρό για μένα ή απλά είμαι μια ακόμη κατάκτηση σου; ” σου είπε και τα δάκρυα δώσανε την θέση σε λυγμούς.

“Περιμένεις να σου πω ότι σε αγαπώ και ότι όλα αυτά που κάνω γίνονται στα πλαίσια μια λανθασμένης απόδειξης της αγάπης μου αλλά όχι… Νοιώθω ανασφάλεια όχι για σένα, προς Θεού όχι για σένα αλλά για μένα. Μονο για μένα. Ανασφάλεια ότι δεν ξέρω τι πραγματικά νοιωθω και αισθάνομαι για σένα. Φόβο ότι το παρελθόν έχει αφήσει κατάλοιπα άσχημα πάνω μου και ξεσπούν σε σένα. Δεν το αξίζεις καρδιά μου, τίποτα από όλα αυτά δεν αξίζεις.”

Νοιωθεις μέσα σου τόσο ανάλαφρος και ήρεμος αλλά και συνάμα τόσο άσχημα. Τι στα κομμάτια είπες; Πως στην ευχή άφησες τον εαυτό σου να πει αυτά που για καιρό φοβόσουν ακόμη και να σκέφτεσαι.
Γυρίζεις να την κοιτάξεις και το βλέμμα που αντικρύζεις είναι κενό.

“Σε ευχαριστώ, πραγματικά σε ευχαριστώ γιατί για πρώτη φορά άφησες να γνωρίσω τον πραγματικό σου εαυτό. Δεν είσαι τόσο κακός όσο νομίζεις αλλά έπαιξες μαζί μου και αυτό δεν στο συγχωρώ. Έπαιξες με συναισθήματα και αυτό είναι το χειρότερο, έπαιξες με λέξεις και αυτες πληγώνουν, έπαιξες με σ´ αγαπώ και χάσαμε και οι δύο. Εσύ εμένα και εγώ την εμπιστοσύνη στον έρωτα και στην αγάπη. Η καρδιά δεν είναι παιδική χαρά για να μπαίνεις να παίζεις και να φεύγεις, δεν είναι για ανθρώπους που δεν ξέρουν τι σημαίνει αγάπη και στοργή, για ανθρώπους που δεν ξέρουν τι είναι η μπέσα! Θα σου έλεγα να προσεχείς αλλά άνθρωποι σαν εσένα δεν το έχετε ανάγκη. Τίποτα δεν σας αγγίζει, τίποτα δεν σας πληγώνει. Καληνύχτα και την επόμενη φορά που θα θέλεις να παίξεις με κάτι απλά πάρε ένα κομπολόι, τις καρδιές αστες γι αυτούς που ξέρουν. Ελπίζω να μην τα ξαναπούμε. Καληνύχτα”

Η πόρτα του αυτοκινήτου άνοιξε και με δυο βήματα έφτασε στην πόρτα του σπιτιού της όπου και χάθηκε.
Και εσυ έμεινες εκεί, ακίνητος στις λέξεις που ακόμη περιφερόταν στον χώρο και τον κάνανε ασφυκτικά γεμάτο. Ίσως να έχασες τον άνθρωπο της ζωής σου ίσως και όχι, ποιος άραγε να ξέρει. Το αυτοκίνητο πήρε μπροστά το ραδιοφωνο άνοιξε και ο δρόμος προς το σπίτι είναι ανοιχτός αλλά για πρώτη φορά μετά από καιρό τόσο μα τόσο μοναχικός….


Γράφει ο Κωστής Παναγιωτόπουλος







http://wp.loveletters.gr/%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%AC-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%AC-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC/