Λαμβάνετε τα άρθρα κάνοντας Like!


Ψυχολογικός Φάρος

e-Psychology Magazine

Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όσο εσύ κοιμόσουν..

Έξω όλα κρύα ο ουρανός όλο κυκλοθυμία σήμερα τόσο που οι ομπρέλες κάνουνε παράπονα, αν τελικά θα βγούνε σήμερα βόλτα ή να βάλουνε να δούνε καμιά ταινία.

Ξυπνάς και συναντάς το καθρέπτη του μπάνιου, παραξενεύεσαι, η γεωμετρική πρόοδος που χαρακτηρίζει την αύξησης των ρυτίδων στην άλλοτε νεανικής πορσελάνινης επιδερμίδας σου σε επισκέπτεται όλο και πιο συχνά και φλερτάρει κάθε μέρα πιο πολύ με το καθρέπτη σου.

Το νερό στη βρύση τρέχει, το νερό δεν μπορεί να κυλήσει προς τα πίσω, έτσι και ο χρόνος δε γυρνάει, απλά περνάει από το νιπτήρα και καταλήγει στο πάτο του, η κάθε σταγόνα περνάει, παρόν μέλλον και ο πάτος το παρελθόν, χάνεσαι.

Άμα κλείσεις τη βρύση νομίζεις θα ελέγξεις την δύναμη που τρέχει το νερό μα το μόνο που κάνεις είναι να επηρεάσεις την ταχύτητα πότε επιταχυνόμενη, πότε επιβραδυνόμενη μα δε μπορεί να αλλάξει κατεύθυνση πάντα προς τον πάτο θα πηγαίνει το νερό.

Πότε πήγαινες χέρι χέρι με τη μαμά στο σχολείο, πότε πήγες στο πανεπιστήμιο στη πρώτη εξεταστική, πότε ξεκίνησες να πηγαίνεις με τους υπόλοιπους στο καφενείο της γειτονιάς μετά την Κυριακάτικη λειτουργία ανεξήγητο φαινόμενο γιατί το τραίνο της ζωής σου δεν σταμάτησε να τρέχει πάνω στις ράγες.

Τελικά τα έκανες όλα αυτά που ήθελες; Έτσι τα ήθελες; Θα τα άλλαζες; Είχες τελικά το θάρρος για να κάνεις τα πάντα; Δείλιασες πουθενά;

Ναι, ξέρω κι άλλες ρυτίδες, πιο πολλά άσπρα μαλλιά κατέκλυσαν την νιότη σου.

Όμως δεν ήταν η επιδερμίδα μόνο νέα, ο μαγικός ζωμός της νεότητας ήταν στο πνεύμα είχε και όνομα λεγόταν όνειρα.

Όνειρα που έμειναν απλά χαρτογραφημένα στο κυνήγι της ζωής, προορισμός η εκπλήρωση τους μα δεν το βρήκες ποτέ. Για σκέψου τώρα θα έψαχνες να βρεις το κλειδί για τη πόρτα του τελικού μονοπατιού προς τον προορισμό, θα άλλαζες πορεία στα ταξίδια σου;

Όσο έτρεχε η βρύση εσύ νόμιζες πως θα τρέχει πάντα τόσο ενεργά με τόση παρόρμηση το νερό έτσι κάθε επιθυμία που ήθελες να υλοποιηθεί σφραγιζόταν με κόκκινη σφραγίδα ΑΝΑΒΟΛΗ! Και ο χρόνος περνούσε και η στασιμότητα του νερού γινόταν η καθημερινότητα σου και παρόλο που εσύ διψούσες και τα όνειρα όλο και πιο πολύπλοκα εσύ σφράγιζες-ΑΝΑΒΟΛΗ!

Κάθε νύχτα στις συνεδρίες ψυχοθεραπείες με το Μορφέα συζητούσατε για τα όνειρα σου. Πότε θα πάρουν σάρκα και οστά, πότε θα πρωταγωνιστήσουν στο σινεμά της ζωής σου πότε στο κυνήγι για χρυσό θα χτυπήσεις φλέβα και εσύ θα τα είχες υλοποιήσει όλα.

Και εκεί που βρίσκατε τη λύση το συνειδητό, ως πιλότος ανακοίνωνε την προσγείωση στο αεροδρόμιο της πραγματικότητας που ο καιρός ήταν ρηχός, ρεαλιστικός, γεμάτος δυσκολίες κι άλλες αναβολές.

Δεν χύθηκες στη μάχη με το τέρας που λέγεται πραγματικότητα. Δεν πάλεψες για τα όνειρα σου. Χρόνια μετά ζητάς το ακατόρθωτο. Θες πίσω το νεανικό σου πνεύμα, την παρόρμηση, το θάρρος που δεν είχες βρει, τα όνειρα. Δυστυχώς, Δ.Ν.Τ. ,δε νομίζω Τάκη.

Όμως να η ελπίδα, είναι η επόμενη γενιά, δίδαξε την να είναι μαχητής, να είναι θαρραλέα και όταν συνεδριάζει με το Μορφέα να μην ξεχνάει πως το νερό στη βρύση τρέχει.

Να μην απογοητεύετε, τα τροχοπέδια στη ζωή τους να τα αντλήσουν ως δύναμη να κάνουν την απογοήτευση επιτυχία, τη δειλία θάρρος, την ήττα μάθημα και δρόμο προς τη νίκη.
Σύμμαχοι η δουλειά, η υπομονή, όλη η σοφία που θα τους δώσεις εσύ.
Εσύ που ξέρεις πως η ευτυχία δε κρύβεται στη σταθερότητα αλλά στο άγνωστο, τα όνειρα.

Μην γίνετε όμηροι της πραγματικότητας γίνετε επαναστάτες εναντίον στην αναβολή για μια άλλη φορά.


Γράφει η Αγάπη Μποστανίτου








http://wp.loveletters.gr/9928-2/