Λαμβάνετε τα άρθρα κάνοντας Like!


Ψυχολογικός Φάρος

e-Psychology Magazine

Ανθρώπους να σου πατάνε like θα βρεις πολλούς. Ανθρώπους να σου λένε την αλήθεια, λίγους.

Υπάρχουν άτομα που θεωρούν ότι όλα γυρίζουν γύρω τους κι όλος ο κόσμος τους ζηλεύει. Μόνο που σε αυτή τη περίπτωση, ισχύει κυριολεκτικά το «όποιος το λέει, είναι».


Όσοι γνώρισα που πίστευαν ότι τους ζήλευαν, ήταν άνθρωποι που πρώτα ζήλευαν οι ίδιοι και όσοι θεωρούσαν ότι πάντα κάποιος περίμενε να τους βάλει τρικλοποδιά, ήταν άτομα με το πόδι απλωμένο για να σκοντάψει ο άλλος.

Άνθρωποι τίγκα στα απωθημένα, που κρίνουν εξ ιδίων και δεν μπορούν να χαρούν με όσα έχουν. Είτε γιατί παριστάνουν κάποιον άλλον ή γιατί δεν είναι ευχαριστημένοι με τις επιλογές τους και το βγάζουν σε άμυνα.

Βέβαια θα μου πεις, τί φταίς εσύ για τα ψυχολογικά τους; Είναι ένα ερώτημα που, όπως πολλά άλλα, δεν θα απαντηθεί ποτέ.

Από την εμπειρία μου έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν δύο είδη ζήλιας που λειτουργούν κάπως σαν συγκοινωνούντα δοχεία: Υπάρχει η ζήλια που νιώθουμε και η ζήλια που πιστεύουμε πως νιώθουν οι άλλοι για εμάς.

Όσο περισσότερο ζηλεύουμε τους άλλους για τα κατορθώματά τους, τόσο πιο πολύ νομίζουμε πως μας ζηλεύουν όλοι για τα δικά μας. ?Ή γι αυτά που θα θέλαμε να έχουμε καταφέρει. Ή για όσα μας βοήθησαν να καταφέρουμε, άνθρωποι που νομίζουμε πως ακόμα και αυτοί μας ζηλεύουν. Ο καθένας μπορεί να φτιάξει την ιστορία του, όπως τον εξυπηρετεί. Σε αντίθεση με το ψέμα που πρέπει να εφευρεθεί, η αλήθεια υπάρχει.

Όπως υπάρχει και ένα τρίτο είδος ζήλιας. Η καλή ζήλια, ο θαυμασμός που λέμε. Όταν βλέπεις κάτι που σου αρέσει και θα το ήθελες αλλά έχεις την ωριμότητα, αντί να το απαξιώσεις ή να το πολεμήσεις, να πας κοντά του και να μάθεις από αυτό. Και όταν λέω «να πας κοντά του» δεν εννοώ να το πλευρίσεις για να το κλέψεις αλλά να το πλησιάσεις με αγνά κίνητρα για να πάρεις τη γνώση που χρειάζεσαι. Βέβαια εδώ, ισχύει το ρητό «κοντά στο νου και η γνώση». Μόνο που δεν έχουν όλοι νου.

Έχω βιώσει πολλά συναισθήματα. Θυμό, πικρία, άρνηση, χαρά, λύπη, εκνευρισμό. Έχω κάνει επίσης και πολλά λάθη που κατέληξαν να πληγώσουν πολύ περισσότερο εμένα παρά τους άλλους. Έχω νιώσει και ερωτική ζήλεια εννοείται. Ζήλεια όμως για κάτι που απέκτησε ή κατάφερε κάποιος, δεν ένιωσα ποτέ. Όχι από ανωτερότητα, απλά δεν το ένιωσα. Είμαι ιδιόρρυθμη και ιδιότροπη και παράξενη και ακοινώνητη και κουραστική καμιά φορά, ζηλόφθονη όμως όχι. Κι όμως, υπήρξαν άνθρωποι που χωρίς να κάνω κάτι, μου το χρέωσαν. Είτε γιατί ζήτησαν τη γνώμη μου και δεν τους άρεσε είτε γιατί τη ζήτησαν αλλά επέλεξα να μην την πω, για να μην τους στενοχωρήσω, η σιωπή μου θεωρήθηκε φθόνος.

Η όλη φάση, θυμίζει κάτι τύπισσες στο facebook που είναι χάλι μαύρο κι αν δεν πατήσεις like, σε κατηγορούν ότι ζηλεύεις. Δεν ζηλεύω βρε κοπέλα μου. Απλά δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω. Από πότε είμαι υποχρεωμένη να μου αρέσει κάτι; Από πότε δεν έχω το δικαίωμα να πω τη γνώμη μου ή τουλάχιστον να τη δείξω με τη σιωπή μου; Ανθρώπους να σου πατάνε like θα βρεις πολλούς. Ανθρώπους όμως, να σου λένε την αλήθεια λίγους.

Η ζήλεια, μου είναι ένα συναίσθημα τόσο ξένο όσο και η κατσίκα του γείτονα. Δεν με αφορά. Πιστεύω πως ο καθένας είναι καλός σε κάτι αρκεί να το αξιοποιεί σωστά, να απέχει από τα πηγαδάκια και τις ίντριγκες και να είναι έντιμος σε αυτό που κάνει.

Δεν πιστεύω στη ζήλεια. Πιστεύω στο «mind your own business». Αντί να κοιτάμε ποιός ζηλεύει ή ποιός δεν χαίρεται με τη χαρά μας και να καθόμαστε να το μιρλίζουμε σαν τις θείτσες στο κεφαλόσκαλο, καλύτερα να κοιτάμε τη δουλειά μας.

Αλλιώς κινδυνεύουμε να χάσουμε κι αυτή….


Κυριακή Χαριτάκη



https://www.singlewoman.gr/blogger/kiriaki/anthropous-na-soy-patane-like-tha-breis-polloys/