Λαμβάνετε τα άρθρα κάνοντας Like!


Ψυχολογικός Φάρος

e-Psychology Magazine

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΒΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ

Ολοι μας, σαν παιδια, πηραμε το μηνυμα απο το οικογενειακο και κοινωνικο μας περιβαλλον οτι δεν ειμαστε ενταξει ετσι οπως ειμαστε. Το μηνυμα αυτό, το λαμβαναμε ειτε λεκτικα ειτε ενεργειακα με διαφορετικους τροπους. Καποιους από εμας μας αμελησαν, μας παρατησαν ή μας εκαναν να αισθανθουμε ανεπιθυμητοι. Αλλους μας κριτικαραν, μας εθεσαν υψηλους στοχους με ανταλλαγμα την αγαπη και μας χειραγωγησαν. Αλλους παλι, μας επνιξαν κυριολεκτικα με την υπερπροστασια, στερωντας μας τη δυνατοτητα να κανουμε λαθη και να μαθουμε απο αυτα.

Οι γονεις μας, θεωρουσαν οτι μας εκπαιδευαν με αγαπη και εν μερει ειναι αληθεια, αλλα αυτη η αγαπη βασιζοταν σε εναν απλο κανονα: «Σε αγαπαω, αν…». Οποια και να ηταν η κατασταση στην οικογενεια μας, ολοι πιστευαμε ότι έπρεπε να φερομαστε με ενα συγκεκριμενο τροπο κ ετσι υιοθετησαμε εναν ρολο, για να μας αγαπανε και να ανηκουμε στο οικογενειακο συστημα.
Εμείς, λογω της βαθιας μας αναγκης να ειμαστε συνδεδεμενοι με την οικογενεια μας, ειπαμε «ναι» σε αυτον τον ρολο. Αποκοπηκαμε από την ουσια μας, αφου αυτη δεν ταιριαζε με την οικογενεια μας, και πηραμε βαθιες αποφασεις.

Καποιοι μεγαλωσαμε γρηγορα, γιναμε υπερβολικα υπευθυνοι και θεσαμε πολυ ψηλους στοχους, που για να τους πετυχουμε περιορισαμε τις φυσικες, παιδικες μας αναγκες για παιχνιδι και χαρα. Άλλοι γιναμε υποχωρητικοι, συμβιβαστικοι, λεγοντας παντα «ναι», χωρις απαραιτητα να το εννοουμε. Καποιοι ταυτιστηκαμε με έναν αρνητικο ρολο, γιναμε τα μααρα προβατα της οικογενειας, οι επαναστατες. Λεγοντας πάντα «όχι», εγκλωβιστηκαμε μεσα σε αυτον το ρολο και ζουμε τη ζωη μεσα σε μια αναιτια αντιδραση. Αλλοι παλι, αποσυρθηκαμε σε ενα ρομαντικο, ευφανταστο κοσμο και γιναμε αποντες απο την ιδια μας τη ζωη. Τελος, καποιοι ταυτιστηκαμε με τους ρολους των γονιων μας και γιναμε επικριτικοι ή κατηγορηματικοι απεναντι στα ιδια τα παιδια μας.

Παροτι υιοθετησαμε αυτους τους ρολους με επιτυχια, αναγκαστηκαμε να αποκοπουμε απο τον εαυτο μας. Και αυτη η αποκοπη δεν εγινε χωρις πονο. Βαθια μεσα μας, το εσωτερικο μας παιδι πληγωθηκε πολυ απο αυτη την «εκπαιδευση», κυριως γιατι δε μας δεχτηκαν και δεν μας αγαπησαν για αυτο που ειμαστε.
Κ το αποτελεσμα? Οι ερωτικες μας ιστοριες και οι στενες φιλιες μας γινονται πολυπλοκες και συχνα πιο δυσκολες, οταν ερχομαστε πιο κοντα με τους αλλους.
Η οικεοιοτητα φερνει στην επιφανεια βαθια κρυμμενες πληγες μεσα μας και δεν ειναι σπανιο να σαμποταρουμε εμεις οι ιδιοι τις σχεσεις μας, επαναλαμβανοντας παλιες συνηθειες κατηγοριας, απαιτησης, απομονωσης, κρυμμενων προσδοκιων, συμβιβασμου ή χειρισμου…

Νομιζουμε ότι ξερουμε ν αγαπαμε και κατηγορουμε τους αλλους για οσα μας συμβαινουν… Ωστοσο, η αληθεια ειναι ότι ο τροπος που βλεπουμε τον εαυτο μας και τους αλλους εξαρταται από το πώς μαθαμε την αγαπη οταν ημαστε παιδια.

Το τωρα μας, εχει αμεση σχεση με το πριν κ φυσικα με το μετα.

Μπορει να ειμαστε επαγγελματικα επιτυχημενοι, αλλα υπαρχει και το ενδεχομενο να μην προχωρησουμε επαγγελματικα εξαιτιας του φοβου μας να ριψοκινδυνευσουμε σε συναγωνιστικες καταστασεις οπου υπαρχει ο κινδυνος της αποτυχίας.
Ερχομαστε πολυ κοντα συναισθηματικα με καποιον, στην ουσια ομως δεν μπορουμε να σταθεροποιησουμε αυτη την επαφη, γιατι δεν υπαρχει η σωστη εμπιστοσυνη στον εαυτο μας. Ευκολα πληγωνομαστε, νιωθουμε αδειοι κ συχνα αδικημενοι ( παντα οι αλλοι φταινε).

Εν κατακλειδει, ποτε δεν ειναι αργα εάν κ εφοσον το θελουμε αλλα κυριως αν εχουμε καταλαβει την αδυναμια επαφης κ συναναστροφης με τον κοινωνικο, επαγγελματικο κ συναισθηματικο μας περιγυρο να βελτιωθουμε. Πρωτιστως για εμας τους ιδιους.

Η αλλαγη παντα φερνει τη μεταμορφωση κ η δευτερη με τη σειρα της τη βεβαιοτητα ότι καταφεραμε εκεινο που θελουμε.

Να αγαπησουμε εμας!
Μην ξεχναμε Ποτε οτι:
"Όποιος εχει μεσα του ενα γιατι, μπορει ν΄αντεξει το καθε πώς ...." ΝΙΤΣΕ

Σοφία Ασλαματζίδου


http://www.psixologikosfaros.gr/